The Kissing Disease
werd gepost op 08 mei 2009 en er zijn nu 0 reacties
De afgelopen paar maanden ben ik ziek geweest. Wat begon als een kleine keelontsteking, bleek achteraf maanden te gaan duren. Klieren werden hard als steen, slikken schier onmogelijk en alles deed me zeer. Dit was rond Kerst vorig jaar. De doktoren constateerden de ziekte van Pfeiffer en gaven mij te kennen dat ik niets kon doen dan uitrusten. Lekker. Uitrusten is dus wat ik deed, bij mijn ouders, die lekker voor mij zorgden. De keelpijn duurde ongeveer twee weken, de moeheid bleef. Slapen deed ik in het begin weinig, gewoon niet veel behoefte aan, maar aan liggen des te meer. Ledematen voelden zwaar, alsof ze continu aan het bijkomen waren van een paar kilometer gewichtheffen. Niets leuk, die Pfeiffer, maar langer dan een paar weken zou het niet gaan duren, dachten wij. Dus we hielden goede hoop.
Het nieuwe jaar was al ruim begonnen, maar voor mij was het nog 2008. De moeheid bleef en zorgde ervoor dat ik niet veel achter de computer kon zitten of andere actieve dingen kon doen. Dus ik sloeg aan het tekenen. Tientallen tekeningen gemaakt in de tussentijd. En tv gekeken, oh ja, heel veel tv. Discovery Channel kent voor mij geen geheimen meer, en ik ben weer verslaafd geraakt aan JAG. Ook Flashpoint was een waardevolle toevoeging aan mijn dagelijks aanbevolen hoeveelheid rust. Hoe fijn dat ook allemaal klinkt, maanden binnenzitten en nietsdoen, gingen me niet in de koude kleren zitten. Het zorgde voor redelijk wat stress, zorgen, de nodige eenzaamheid en bij tijd en wijle de onvermijdelijke life-sucks!-dip.
Geen dokter kon me vertellen hoe lang het nog zou kunnen gaan duren, een week, een maand, een jaar…wie zal het zeggen? Naarmate de tijd verstreek kreeg ik weer genoeg energie om wat dingetjes te doen, zoals computeren en weer af en toe een klein beetje naar buiten. Ik snap nu heel goed waarom ze dat ding bij de voordeur een drempel noemen…naar buiten gaan is niet zo makkelijk als het lijkt, als je lichaam om de haverklap schreeuwt om rust. Kleine experimentjes met Flash en mijn handgetekende alfabet (moet nog 4 letters) hielpen me niet gek te worden van het binnen zitten. Ook het bezoek van vrienden, familie en collega's werd zeer gewaardeerd, alsmede alle kaartjes die ik heb mogen ontvangen. Had nooit gedacht dat ik nog zoveel waarde aan een kaartje zou gaan hechten.
We zijn nu 5 maanden verder. Het virus zit volgens onderzoek niet meer in mijn bloed, maar de vermoeidheid is er nog steeds gedeeltelijk, hoewel niet meer vergelijkbaar met een paar maanden terug. Ik moet weer reserves opbouwen, dingen rustig aan doen en me vooral niet te druk maken. De rekening krijg je altijd later, is een veelgemaakte opmerking met betrekking tot pfeiffer. Een goed voorbeeld kwam afgelopen week langs: Maandag ben ik weer een paar uurtjes gaan werken…dat ging echt lekker. Op en neer naa Arnhem, paar uurtjes op kantoor, wat dingen oppakken, heerlijk. Eindelijk weer aan het werk. Pas toen ik thuis was, begon het moe-zijn. De volgende 2 - 3 dagen was de energie grotendeels op. Pas vandaag werd ik weer wakker zonder meteen moe te zijn. Heerlijk gevoel overigens.
Het positieve is dát ik weer kan werken, zij het rustig aan. Mijn spieren moeten weer aan gaan sterken, energie moet weer op peil komen en ik moet weer gewoon dingen gaan doen. Kleine dingen. Grote dingen, als naar een pretpark gaan of een middag winkelen moet ik nog niet echt aan denken, maar wie weet hoe snel dat alweer komen zal! Ik zie de toekomst hoopvol in en heb zin om lekker te gaan genieten van de zomer. Sommige mensen hebben jaren later nóg af en toe last van moeheid vanwege deze ziekte, maar ik heb goede hoop dat mijn herstel vanaf hier voorspoedig en volledig zal zijn.
Dat is alles wat ik voor nu hierover te zeggen heb. Best een serieus stukje geworden, over een serieus niet zo leuk stukje van mijn leven. De toekomst zal vertellen waar het allemaal goed voor is geweest. Bezoekjes, kaartjes etc worden nog steeds enorm op prijs gesteld, ik zit nog hele dagen thuis, al ben ik gelukkig steeds meer in staat een paar uur per dag te werken. Waarschijnlijk valt er nog veel meer te vertellen over mijn periode van ziekte, ik weet het niet, ben moe. Van een productieve dag!…slaaptijd.
Mag ik van jou van de dingen uit het leven de reactie? Hmm?
