Over een ommetje, zo laat nog, met alle mensen uit de buurt
werd gepost op 02 mei 2009 en er zijn nu 0 reacties
Op een avond, laat op het balkon, met mijn gedachten achterom. Zomaar, gewoon een ommetje, om er even uit te zijn. De lucht te klaren. Even alles op een rijtje, en de rest gewoon losjes in het rond. Het maakt niet uit, maar voert juist mee, de rivier van mijn gedachten. Stromend. Soms stortend. Vaak klaterend. Nooit stoppend. Nee, nooit stoppend…
NIemand in de buurt, heerlijkjes alleen. Geweldig, wat een ruimte voor talent. Geen barrière voor expressie. Genialiteit, zich uitend in alleen. Woorden, geluiden, beelden, bewegingen. Wat bedoelt hij nou hiermee? Waarheen raast die trein van zijn gedachten? Op dat ommetje, zo laat nog, en zo alleen. Is het eenzaamheid waarnaar hij zoekt? Of juist de nabijheid van een mens? WIe het weet, mag het zeggen. Hij in ieder geval niet…hij verdween juist om de hoek. Op dat ommetje, zo laat, zo alleen. Zijn voetstappen weergalmen, vervagen, en sterven weg. De stilte achterlatend.
Bij de buren beweegt een gordijntje. Maar ach, wat weten zij er nou van?
Mag ik van jou van de dingen uit het leven de reactie? Hmm?
