Resurrecting the Champ
werd gepost op 30 oktober 2008 en er is nu 1 reactie
Van tijd tot tijd kom je zo'n juweel van een verhaal tegen, zoëen waarvan je meteen weet dat je het daar nog tientallen verjaardagen over gaat hebben. Op alle bruiloften ga je ervan verhalen, overal waar je gaat laat je iets van dat verhaal achter en in ieder gesprek laat je doorschemeren hoe je bent geraakt door dát ene verhaal. Zo'n verhaal was dit...bijna.
Resurrecting the Champ is een film die je eigenlijk gezien moet hebben, puur om de moraallessen die uit het verhaal voortvloeien. Want nee, het is geen spectaculaire actiefilm waardoor je wordt weggeblazen, uit diezelfde stoel waarvan je zoëven nog lekker op het puntje zat. Nee, dat is het niet. Maar wel een heel degelijke film, die je zonder schroom een verfrissende duik laat nemen in de 'wat-zou-jij-doen'-zee. Zo'n typische 'waarom-ook-niet'-film, die je achteraf met een goed gevoel laat zitten, omdat de protagonist niet de meest lucratieve, maar wel meest waardevolle beslissingen neemt...en dan toch op z'n bek gaat. Omdat hij kiest voor familiwaarden, integriteit als journalist en liefde voor zijn familie. Inderdaad, hier kun je met gemak het label 'familiefilm' op plakken en hem dan op zaterdagavond met Kerst uitzenden op de EO, zelfs al valt Kerst dit jaar niet in een weekend.
Verfrissend, dus, wat mij betreft, om zo'n film te bekijken. Ik vond het heerlijk, precies een film waar ik zin in had. En, voor wie Josh Hartnett heeft gemist sinds, wat, Pearl Harbor (?), ik vind hem geweldig in deze film, but that's just me. Oh wait, this is all me...
Vriendinnetje sprak op 25 oktober 2008 - 23:11 en zei: