Arjen Scherff. Webmens

De erfenis van een melkmevrouw

werd gepost op 07 augustus 2008 en er zijn nu 3 reacties

Op de middelbare school hadden we geen uitgebreide kantine, zoals dat op sommige scholen het geval was, om uitgebreid een lunch te regelen. Wel hadden we een snoepautomaat, een blikjesautomaat en eens in de zoveel tijd kwam er een ijsco-man langs om in de warmte een verkoeling te versnaperen. Niets bijzonders verder daar. Het was dan ook een rustige school, altijd degelijk in de top tien wat betreft examencijfers in 't land, maar verder een plek die eigenlijk nooit het nieuws haalde. Veel goeie herinneringen werden daar geschapen, kwaad bloed werd er gezet en meningen werden gevormd. Vrienden werden er gemaakt, vergeten, en later toch weer herinnerd om vervolgens weer vergeten te worden. Jawel, De Lage Waard was een geschikte, maar geenszins een bijzondere, plek om een middelbare-school-tijd door te brengen.

Vanmorgen her-innerde ik mij ineens een les die ik indertijd leren mocht, onderweg vanuit Utrecht naar werkstad Arnhem, forens die ik ben. Een rare plek om na te denken over je schoolcarrière als je een vrachtwagen aan het inhalen bent, maar ja, wie doet je wat? Er was een melkmevrouw,.. en daar begon de herinnering.

Iedere week melkbonnen kopen. Melkbonnen voor volle, halfvolle, óf chocolademelkbonnen. Ik ging altijd voor chocolademelk, soms voor 1 week, maar meestal kocht ik in één keer voor twee weken genoeg. Punt was dat ze er maar 1 keer in diezelfde twee weken stond, dus dat ik baalde wanneer ik maar genoeg geld bij me had voor 1 week: dan zat ik een paar dagen zonder. Terug naar mevrouw. Melk dus, dat was wat ik hebben moest. Melk met bonnen. Of eigenlijk chocolademelk, van die bonnen, want die had ik gekocht inmiddels.

Iedere dag, steevast aan het begin van de middagpauze, toog ik, met mijn pasgekochte bonnen, richting het melk-verkoop-punt (sorry voor het gegeven dat ik niet alle correcte benamingen meer weet - al heb ik laatst geleerd van de meneer bij het tankstation dat zo'n tuutje waar je motorolie ingiet, een 'trechtertje' hoort te heten - [wist ik veel]). Ik zou dus melk hebben, jong en naïeve brugger die ik was. 1 Chocolademelk, zei ik, want dat was precies wat ik wilde hebben. Alstublieft, respondeerde de vrouw prompt. Ik: Huh?! Alstublieft! Nou, ik begreep er niks van. Bleek dat ik Alstublieft zou zeggen, voor er ook maar iets over de balk ging komen, anders dan de bonnen die daar al onbeleefd lagen te wachten tot de verwisseling plaatsgevonden had. 1 chocolademelk, Álstublieft... De les was gauw geleerd. Vanaf toen namen we het maar voor lief als weer eens moesten wachten in de rij, als voor ons iemand weigerde uit zichzelf alstublieft te zeggen. Onbeschofterik.

Ik denk niet dat die beste mevrouw mij nog herinnert, of één andere leraar, for that matter, maar ik herinner me haar wel. Of eigenlijk de les die ze bij haar studenten erin wreef. Ookal was deze beste mevrouw geen docente, toch leerde ze haar lessen aan de gretige koppen op Christelijke Scholengemeenschap De Lage Waard. En niet weinigen zullen zich die les nog met mij heugen. Sinds mijn eerste ontmoetingen met haar is mijn leven verandert wat betreft beleefdheid tegen de handelaren van deze tijd. Maar zeer zelden is er bij mij een winkelbestelling, een diner in een restaurant of aanname van een krant op het station, niét gepaard gegaan met een welgemanierd alstublieft. Ja, ik heb mijn wel lesje geleerd.

Terwijl ik dit aan het schrijven ben, dwalen mijn gedachten terug naar die tijd, de tijd van docenten waar je een hekel aan had of die je erg mocht, maar die later in je leven zo waardevol zouden zijn, worden, blijven, blijken, schijnen, heten, dunken en voorkomen. Neem nou mijn leraar nederlands, of engels, of geschiedenis. Een waardevolle erfenis laten ze achter. Laat kennis niet verloren gaan. Geef je vak door als docent.

Mag ik van jou van de dingen uit het leven de reactie? Hmm?